Dit is een experiment met Twitter en bloggen. Ik heb op Twitter om een onderwerp gevraagd, en daar binnen 30 37 minuten de volgende column over geschreven. “LARP-en”, riep @laurenscollee.

 

image-4015052

“Enorm bedankt dat ik deze mogelijkheid krijg. Ik ben een enorme fan van de dingen die jullie doen.” Frans Timmermans knikte vriendelijk naar de bewakers en kneep vergenoegd in zijn handen. Avond na avond bij Pauw & Witteman zitten is één ding, maar hier met alle égards ontvangen worden was toch echt iets van een andere orde. Hij kon bijna niet wachten tot de deur openging en hij oog in oog stond met de, even tellen, derde, nee vierde meest machtige man van de wereld, na Oprah.

“THE PRIME MINISTER OF THE NETHERLANDS”, riep een stem, en een grote grijze meneer kwam op hem toegesneld. “Hi,” zei John Kerry, “how nice of you to join us.”

Werktuigelijk schudde Frans Timmermans de naar hem uitgestoken hand. Hij voelde zich een beetje opgelaten, want vergeleken met de handen van John Kerry waren zijn eigen knuistjes een beetje zielig klein en slap. Hij rechtte zijn rug. “I’m not the Prime Minister, I’m your colleague.” Hij wilde er nog achteraan zeggen dat zijn portefeuille Buitenlandse Zaken was, vooral omdat hij dat vloeiend in dertien talen kon doen, maar de grijze man die slechts een halve kop groter was maar zoveel voortvarender overstemde hem direct.

“I’m so glad to hear you say that. That’s pure wisdom. We are colleagues on this issue, no truer words have ever been spoken between friends.” John Kerry dirigeerde hem naar een podium, waar twee Amerikaanse vlaggen in een standaard stonden. Frans Timmermans werd benaderd door een stagiaire met een koker in haar hand die hem voor de zekerheid een vraag stelde. “Belgium, right?” Ze hield de koker omhoog.

“No, no, The Netherlands, red white and blue. We owned Manhattan once, you know.” Hij keek vergenoegd om zich heen na dit geschiedenislesje, maar John Kerry was aan het praten met twee andere ondergeschikten en de stagiaire was ongeïnteresseerd in een bak met vlaggen aan het graaien.

“Ik moet het ook nog over Prism hebben,” hield hij zichzelf voor, maar de man met het mooie grijze haar kwam weer stralend op hem toegelopen terwijl naast hem de Franse vlag op zijn kop werd opgehangen. “Ready for our picture, Prime Minister?”

Frans Timmermans wilde tegensputteren, maar wederom werd zijn kleine handje omvangen door de enorme Amerikaanse knuist. De man naast hem rook ook zo lekker. Wat een heerlijke machine was het toch ook, die democratie. Frans ontspande en keek stralend de camera in. Hij voelde zich vreemd licht in het hoofd en niet helemaal zichzelf, maar voor de rest ging alles goed.

Op het fotomoment zelf kon hij het niet nalaten om kaas te zeggen.

1 comment

  1. Julita 22 september 2013 at 18:32

    Reply

    Cool! Moet je vaker doen, zulke experimenten :)
    Als ik op een dag wat meer volgers heb wil ik dat ook een keer doen.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>